Chemia

 

Nauczyciel:

  • Iwona Ogonowska

 

 

         

 


 

 

 

Program nauczania chemii w Gimnazjum

Nauczyciel chemii: Iwona Ogonowska

 

Program nauczania chemii w gimnazjum został przygotowany przez autorki podręczników serii Chemia Nowej Ery Teresę Kulawik i Marię Litwin.

 

Wstęp − charakterystyka programu, założenia dydaktyczne i wychowawcze

Program nauczania jest przewidziany do realizacji w ramach 130 godzin, tj. 4 godzin tygodniowo w całym cyklu kształcenia: 2(1) godziny tygodniowo w klasie pierwszej gimnazjum i po 1(2) godzinie tygodniowo w klasach drugiej i trzeciej. Treści nauczania zawarte w programie są

• zgodne z Podstawą programową kształcenia ogólnego w zakresie nauczania

chemii w gimnazjum (Dz. U. z 2009 r. Nr 4, poz. 17),

• zgodne z aktualnym stanem wiedzy chemicznej oraz pozostałych przedmiotów

przyrodniczych,

• dostosowane do możliwości ucznia gimnazjum.

Cele kształcenia i wychowania zawarte w programie:

• przedstawienie znaczenia wiedzy chemicznej w życiu codziennym,

• wskazanie powiązania chemii z innymi naukami,

• kształtowanie postaw badawczych,

• wpojenie uczniom wiadomości i umiejętności praktycznych, stanowiących

podstaw´ do kształcenia w następnych etapach edukacji,

• kształtowanie właściwych postaw w zakresie dbałości o zdrowie i ochronę

Środowiska przyrodniczego.

1W efekcie realizacji powyższych celów uczeń powinien:

• zna właściwości substancji występujących w jego otoczeniu oraz możliwości

ich przemian,

• zna złożoność budowy substancji (cząstki podstawowe, atomy, cząsteczki,

jony) w stopniu umożliwiającym interpretację obserwowanych zjawisk,

• posługiwać się nomenklaturą chemiczną,

• formułować wnioski na podstawie obserwacji doświadczeń,

• wykonywać proste obliczenia chemiczne,

• bezpiecznie posługiwać się substancjami, które spotyka w życiu codziennym,

oraz podstawowym szkłem i sprzętem laboratoryjnym.

 

 

Szczegółowe cele edukacyjne kształcenia i wychowania

Wyodrębnienie szczegółowych (operacyjnych) celów kształcenia z celów ogólnych (poznawczych, kształcących i wychowawczych) umożliwia nauczycielowi właściwe skonstruowanie narzędzi kontroli, korekty  pracy własnej z uczniem oraz motywowanie uczniów do pracy. Operacjonalizacja celów nauczania to zamiana celów ogólnych na zbiór równo ważnych celów operacyjnych, wyrażonych jako spodziewane osiągnięcia uczniów.

Cele operacyjne są to zadania dydaktyczno-wychowawcze, które określają, co uczeń powinien wiedzieć,  rozumieć i umieć po zakończeniu procesu nauczania. Stosowanie operacjonalizacji celów nauczania umożliwia:

• zwiększenie znaczenia celów nauczania oraz odpowiedzialności nauczyciela za

ich osiąganie,

• dobór przez nauczyciela właściwych metod, Środków i treści kształcenia,

• podwyższenie poziomu motywacji uczniów i właściwe jej ukierunkowanie.

IV

Ocenianie zewnętrzne organizują okręgowe komisje egzaminacyjne. Odbywa Się ono

z zastosowaniem powszechnie  znanych standardów edukacyjnych i kryteriów oceniania.

Ocenianie wewnątrzszkolne powinno być  tworzone na podstawie szczegółowych wymagań wynikających z programu nauczania realizowanego przez nauczyciela. Nauczyciel chemii, ustalając wewnętrzne wymagania edukacyjne, winien więc kierować  się szczegółowym opisem wymagań

oraz kryteriów i form oceniania zewnętrznego. Uczniowie powinni zostać zapoznani ze sposobami sprawdzania i kryteriami oceniania. Oceny powinny odzwierciedlać  postępy uczniów, wspomagać ich rozwój i wspierać proces uczenia się.

Sprawdzanie postępów uczniów i wystawianie ocen, a także informacja zwrotna o osiągnięciach uczniów to ważne elementy w pracy dydaktyczno-wychowawczej nauczyciela.

Uczniowie oczekują sprawiedliwej i obiektywnej oceny swojej pracy. Tylko wtedy uczniowie

 i nauczyciel mają zapewnione właściwe warunki uczenia się i nauczania oraz pełna świadomość,

a ewentualne niepowodzenia nie oznaczają przegranej, lecz są przesłanką do refleksji

i dalszego doskonalenia metod nauczania, uczenia się, kontroli, oceny, samooceny i współpracy.

Dobre ocenianie jest możliwe, jeśli  jasno sformułowano kryteria, które są znane uczniom i przez nich akceptowane. Dostarcza ono informacji zwrotnych o pracy nauczyciela i jego osiągnięciach, a więc o tym, co może on zmienić i udoskonalić w sposobie nauczania.

Ocenianie ciągłe oznacza systematyczne poznawanie uczniów. Jest to ocenianie wewnętrzne towarzyszące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu, majce na celu śledzenie rozwoju ucznia.

Ocenianie kształtujące umożliwia nauczycielowi

planowanie pracy z uczniami oraz wybór właściwej strategii działania. Polega ono na zebraniu informacji przed rozpoczęciem nauki (diagnoza wstępna) lub podczas nauczania. Ocenianie zwykle kończy się wystawieniem stopnia, tzn. określeniem wartości, do której jest przyporządkowana

dana informacja uzyskana w trakcie kontroli. Ocena osiągnięć ucznia, podobnie jak ustalenie kryteriów dla danej oceny, są trudne. Można przyjąć  następujące kryteria oceniania:

 

Ocena celująca: otrzymuje uczeń, który:

• ma wiadomości i umiejętności znacznie wykraczające

poza program nauczania,

• stosuje wiadomości w sytuacjach nietypowych (problemowych),

• formułuje problemy oraz dokonuje analizy i syntezy nowych zjawisk,

• proponuje rozwiązania nietypowe,

• osiąga sukcesy w konkursach chemicznych na szczeblu wyższymi niż szkolny.

Ocena  bardzo dobra:  otrzymuje uczeń, który:

• opanował w pełnym zakresie wiadomości i umiejętności określone w programie,

• stosuje zdobytą wiedzę do rozwiązywania problemów i zadań w nowych sytuacjach,

• wykazuje dużą samodzielność i potrafi bez pomocy nauczyciela korzystać

z różnych źródeł wiedzy, np. układu okresowego pierwiastków chemicznych,

wykresów, tablic chemicznych, encyklopedii, Internetu,

• projektuje i bezpiecznie wykonuje doświadczenia chemiczne,

• biegle zapisuje i bilansuje równania reakcji chemicznych oraz samodzielnie

rozwiązuje zadania obliczeniowe o dużym stopniu trudności.

Ocena dobra:  otrzymuje uczeń, który:

• opanował w dużym zakresie wiadomości i umiejętności określone w programie,

• poprawnie stosuje wiadomości i umiejętności do samodzielnego rozwiązywania

typowych zadań i problemów,

• korzysta z układu okresowego pierwiastków chemicznych, wykresów, tablic

chemicznych i innych źródeł wiedzy chemicznej,

• bezpiecznie wykonuje doświadczenia chemiczne,

• zapisuje i bilansuje równania reakcji chemicznych,

• samodzielnie rozwiązuje zadania obliczeniowe o Średnim stopniu trudności.

Ocena  dostateczna:  otrzymuje uczeń, który:

• opanował w zakresie podstawowym te wiadomości i umiejętności określone

w programie, które są konieczne do dalszego kształcenia,

• z pomocą nauczyciela poprawnie stosuje wiadomości i umiejętności do rozwiązywania

typowych zadań i problemów,

• z pomocą nauczyciela korzysta ze źródeł wiedzy, takich jak: układ okresowy

pierwiastków chemicznych, wykresy, tablice chemiczne,

• z pomocą nauczyciela bezpiecznie wykonuje doświadczenia chemiczne,

• z pomocą nauczyciela zapisuje i bilansuje równania reakcji chemicznych oraz

rozwiązuje zadania obliczeniowe o niewielkim stopniu trudności.

Ocena dopuszczająca:  otrzymuje uczeń, który:

• ma pewne braki w wiadomościach i umiejętnościach określonych w programie,

ale nie przekreślają one możliwości dalszego kształcenia,

• z pomocą nauczyciela rozwiązuje typowe zadania teoretyczne i praktyczne

o niewielkim stopniu trudności,

• z pomocą nauczyciela bezpiecznie wykonuje proste doświadczenia chemiczne,

zapisuje proste zadania obliczeniowe.

 

 

Plan wynikowy